Waargebeurd

Recensie: De Boevenwagen – Jelle Winkels

9200000036272765

Beschrijving
De gevangeniswereld is voor de meesten van ons een onbekend terrein: wie in hechtenis is opgenomen verdwijnt achter slot en grendel, buiten het zicht van nieuwsgierig publiek. Alleen degenen die er ‘zitten’ of werken weten precies hoe het eraan toegaat.

Jelle Winkels was een van hen: vijftien jaar lang reed hij op de ‘boevenwagen’, het busje dat verdachten, veroordeelden en uitgeprocedeerde vluchtelingen vervoert tussen huizen van bewaring, rechtbanken, luchthavens, ziekenhuizen en begraafplaatsen. Zo ontmoette hij de meest beruchte figuren uit de onderwereld, maar ook psychopaten en volstrekt onschuldige vreemdelingenkinderen. Hij lachte, knokte en huilde met hen.

Eén ding hadden de mensen die Winkels vervoerde met elkaar gemeen: een eigen verhaal. Bij elkaar zo veel verhalen dat Winkels ze wel op móést schrijven. Zoals over de topcrimineel die liever singer-songwriter was geworden, over de gevluchte Albanees die Duitsland haar, en over het jonge meisje dat Nederland nooit had mogen verlaten.

Recensie
Jelle Winkels heeft een aantal andere functies voor hij de functie aangrijpt om op de boevenwagen te rijden. Ondanks dat hij door de opdrachten die hij krijgt weet wie hij vervoeren moet, blijft het spannend om erachter te komen wie deze personen echt zijn. Van sommige hoort hij al allerlei dingen in het nieuws, maar van andere weet hij vaak helemaal niets. Door het lezen van dit boek merk je echt dat er een persoon achter de daden zit. Het geeft je een kijkje in het leven van een boef.

Ik vind het knap dat Jelle de verhalen heeft kunnen verwoorden. Maar ook dat hij onpartijdig is gebleven in zijn handelen. Bij het lezen van de daden van sommige criminelen en dat deze daarna begeleid moeten worden voor een ziekenhuis onderzoek, vond ik lastig. Ik betrapte mijzelf erop dat ik soms dacht, “net goed” of “zijn verdiende loon”. Sommige criminelen hebben zulke vreselijke dingen gedaan maar moeten dan wel naar het ziekenhuis gebracht worden omdat ze anders te veel pijn lijden. Mij kan dat niet echt iets schelen, zijn slachtoffers hebben ook geleden of lijden nog steeds, dus mag dat stoplicht best wat langer rood zijn onderweg naar hulp.

Ik begrijp dat ze rechten hebben, en dat je je nooit moet verlagen tot het niveau van een ander. Die gedachtegang probeer ik ook zoveel mogelijk te volgen. Al is het lastig als je een aantal van dat soort verhalen over criminelen achter elkaar leest in een boek. Ik heb er dan ook lang over gedaan om het boek uit te lezen. Omdat ik merkte dat mijn gevoelens meer bij de slachtoffers bleven hangen en dat is juist niet waar dit boek over gaat.

Het boek laat heel duidelijk zien hoe het is voor iemand in de functie van Jelle en wat hij te verduren krijgt bij het vervoeren van deze criminelen. Het lijkt makkelijk, gewoon van A naar punt B, maar dat is het niet, er komt zoveel meer bij kijken. Dat was erg interessant om te lezen, want deze kant van de verhalen lees je nooit in het nieuws. Het boek van Jelle geeft deze kant van het verhaal goed weer. Ik kon mij goed inleven in de frustraties en de emoties waar hij mee worstelde als hij een lastige opdracht had.

Advertenties